Event - Εισιτηρια

Επιχειρείς στην Ελλάδα (εκτός τουρισμού και ακινήτων); 8 στις 10 φορές χάνεις λεφτά και δεν το ξέρεις ή δεν το αποδέχεσαι

Έχεις συνειδητοποιήσει ποτέ σου πως αν κάποιος στον ιδιωτικό τομέα δουλέψει 100% νόμιμα, τις πιο πολλές φορές χάνει λεφτά και ότι τουλάχιστον 8 στους 10 σήμερα στην Ελλάδα «είναι μέσα με τα τσαρούχια» και δεν το ξέρουν / δεν το αποδέχονται; Αν δεν το έχεις σκεφτεί, το κείμενο αυτό είναι για σένα (εκτός και αν ασχολείσαι με τον τουρισμό ή τα ακίνητα).

Εκατοντάδες δόσεις, άπειρα χρέη και ακόμη περισσότερες «πατέντες»

Εν έτει 2023 περίπου 2 στους 3 Έλληνες του ιδιωτικού τομέα χρωστάνε στο δημόσιο, σε φόρο εισοδήματος, ασφαλιστικές εισφορές κλπ. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών έχουν ρυθμισμένα τα χρέη αυτά σε 120 – 240 – 1.200 δόσεις, όντες μπλοκαρισμένοι σε βάθος χρόνου. Την ίδια ώρα εκατομμύρια Ελλήνων έχουν χρέη και στις τράπεζες, ρυθμισμένα ή μη. Ακόμη η μεγάλη πλειοψηφία των υπολοίπων που ασχολούνται με το επιχειρείν έχουν τεράστια χρέη προς τους προμηθευτές τους, που τα μετακυλίουν με επιταγές. 

Τέλος κάποιοι «λεβέντες» δουλεύουν με την πατέντα του «αγορασμένου ΑΦΜ από μετανάστες», στήνοντας δουλειές που έχουν διάρκεια ζωής 6 – 24 μηνών και μετά αγοράζουν άλλο, αφήνοντας χρέη στο προηγούμενο. Επίσημη μελέτη δεν υπάρχει, όμως υπολογίζω πως όλοι οι παραπάνω αθροίζουν περίπου το 80% των Ελλήνων του ιδιωτικού τομέα (είπαμε, εξαιρούνται οι ασχολούμενοι με τουρισμό και ακίνητα). Συχνά οι δημοσιογράφοι παρουσιάζουν στοιχεία για το θέμα, όμως επειδή οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι σημαίνει στην πράξη το επιχειρείν μένουν στις διαπιστώσεις. Η ουσία όμως είναι άλλη: Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι Έλληνες του ιδιωτικού τομέα είναι χρεωμένοι και διαλυμένοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία; Πάμε να το δούμε μαζί…

Φορολογία και ασφαλιστικές εισφορές: Λίγοι ξέρουν ακριβώς τα κόστη τους

Στην Ελλάδα λίγοι είναι οι επιχειρούντες που ξέρουν ακριβώς τα κόστη τους όταν μιλάμε για τη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές. Αν ρωτήσετε έναν λογιστή, θα σας πει ότι στην καλύτερη περίπτωση μία μειοψηφία ξέρει τα ποσοστά. Στην ουσία όμως η πλήρης εικόνα περιλαμβάνει:

  • Τη φορολογία
  • Τις ασφαλιστικές εισφορές
  • Τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις (ΓΕΜΗ, χαρτόσημα, παράβολα, τέλη επιτηδεύματος κλπ)
  • Τα έξοδα της εταιρείας που «δεν περνάνε» και καταλήγουν να είναι συμπληρωματική φορολογία (ή σε μελλοντικό έλεγχο μετατρέπονται σε απρόσμενη πληγή)
  • Σε περίπτωση επιστροφής ΦΠΑ / καθυστέρησης πληρωμής χρημάτων από το δημόσιο, έχουμε το χρηματοοικονομικό κόστος για το διάστημα που αργούν να έρθουν τα χρήματα.
  • Σε περίπτωση «ελέγχου για κλείσιμο 5ετίας» συχνά τα ποσά που προκύπτουν είναι μεγάλα και μη προϋπολογισμένα.
  • Τις εργατοώρες για να μελετήσει κάποιος όλα τα παραπάνω, να συνομιλήσει με τον λογιστή του και να επιλύσει όλα τα ζητήματα που προκύπτουν + τις εργατοώρες που κοστίζουν οι πάσης φύσεως «αρτηριοσκληρωτικές» διαδικασίες.

ΥΓ. Ο ΦΠΑ (και όχι «το» ΦΠΑ, μιας και είναι Φόρος Προστιθέμενης Αξίας) δεν είναι φόρος, μιας και θεωρητικά τον εισπράττουμε από τον πελάτη και τον καταβάλλουμε στο κράτος. Το πώς καταλήγει να είναι έξοδο μη προϋπολογισμένο από πολλούς είναι άλλου είδους κουβέντα…

eBook Cover
Δωρεάν e-Book

Το πιο πολύτιμο (δωρεάν) βιβλίο για το επιχειρείν που έχεις διαβάσει.

Στο Πρώτο Βήμα έχεις τις απαντήσεις που χρειάζεσαι για τη δουλειά σου.

Του Ηλία Π. Παπαγεωργιάδη Κατέβασέ το τώρα

Ερμηνεία νόμων, καθυστερήσεις στις δικαστικές αποφάσεις και πάσης φύσεως «μη φορολογικά» προβλήματα

Σπάνια θα βρει κάποιος έναν άνθρωπο με δικιά του δουλειά που δεν έχει ταλαιπωρηθεί σε δημόσιες υπηρεσίες, που δεν έχει μπλέξει κατά καιρούς σε παράξενες καταστάσεις, που δεν έχει μπλοκαριστεί από μη έκδοση εγκυκλίων κλπ, από «διαφορετική ερμηνεία του νόμου» κλπ. Αν μιλάμε για δικαστικές διενέξεις, με την Εφορία, με έναν κακοπληρωτή ή οποιονδήποτε άλλο, ο χρόνος που απαιτείται για να τελεσιδικήσει μία απόφαση ουσιαστικά σε διαλύει.

Ελάχιστοι συνειδητοποιούν ότι οι κρατικές «αγκυλώσεις» κοστίζουν πολύ ακριβά.

Δύσκολη τραπεζική χρηματοδότηση

Ακόμη και όταν οι τράπεζες στην Ελλάδα μοίραζαν στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια σε όποιον περνούσε από τη γειτονιά, ήταν και τότε πιο «δύσκολες» στο να υποστηρίξουν την επιχειρηματικότητα με δανεισμό. Αυτό όμως δεν είναι μόνο δικό τους ζήτημα. Ναι μεν οι τράπεζες στην Ελλάδα εφάρμοσαν τις οδηγίες για τη χορήγηση δανείων, έκαναν και τα λάθη τους, δέχτηκαν και πολιτικές παρεμβάσεις στο παρελθόν κλπ, όμως και εμείς οι πολίτες έχουμε σοβαρότατες ευθύνες.

Η μεγάλη πλειοψηφία δεν θέλει για κανένα λόγο να μάθει να δουλεύει «όπως η τράπεζα καταλαβαίνει». Οι περισσότεροι έχουν κάποια πράγματα στο μυαλό τους, τα λένε προφορικά και δεν μπορούν / θέλουν να τα γράψουν, ζητώντας απλώς από τον λογιστή τους να παρέμβει. Αυτό συμβαίνει επειδή στην Ελλάδα έχουμε…

Έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων για την επιχειρηματικότητα

Στα σχολεία η αριστερά έχει επιβάλλει όχι μόνο να μη μαθαίνει το παιδί βασικούς κανόνες επιχειρηματικότητας που θα το βοηθήσουν στη ζωή του (έσοδα, έξοδα, στοκ, επιχειρηματικό σχέδιο, ρίσκο και απόδοση), αλλά και έχει δαιμονοποιήσει όποιον εμπορεύεται ή παράγει κάτι. Όχι τυχαία, στις σχολικές γιορτές μόνο για κακούς εμπόρους ακούμε να λένε τα παιδιά μας. Το να συνδέσουμε στην πράξη την πανεπιστημιακή μας εκπαίδευση με τον ιδιωτικό τομέα είναι κατάρα για την πλειοψηφία και οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα…

Ο μέσος Έλληνας του ιδιωτικού τομέα δεν μπορεί να φτιάξει ένα επιχειρηματικό σχέδιο 2 σελίδων = δεν έχει οργανώσει ποτέ τις σκέψεις του, δεν έχει μελετήσει ποτέ την αγορά, ούτε ασχολήθηκε με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του, ενώ αυτονόητα και ποτέ του δεν μπήκε στον κόπο να αναζητήσει τρόπους να διαφοροποιηθεί από τον ανταγωνισμό. Για αυτό απλά αντιγράφει τους άλλους, νομίζει ότι οι δουλειές είναι κάτι απλό, σπάει τα μούτρα του και μετά «τρέχει πίσω από τα προβλήματα». 

Αν ρωτήσεις κάποιον έμπορο «πόσο στοκ χρειάζεσαι για να παράξεις τον τζίρο που θέλεις;» είναι ζήτημα αν δύο στους δέκα ξέρουν να σου απαντήσουν, ενώ ακόμη λιγότεροι στη βιομηχανία ξέρουν πως είναι ολόκληρη τέχνη να έχεις τα σωστά αποθέματα πρώτων υλών, ούτε πολλά, ούτε λίγα. Όχι τυχαία, αυτοί είναι και οι πρώτοι που θέτουν υποψηφιότητα επιτυχίας.

Η πρώτη «λύση» στα προβλήματα: Μεταχρονολογημένες επιταγές

Όταν λοιπόν κάποιος έχει κενά στον τρόπο σκέψης του και ταυτόχρονα έχει απέναντί του ένα κράτος έτοιμο να τον υπερφορολογήσει και να του κάνει τη ζωή δύσκολη, γρήγορα ξεμένει από λεφτά. Ποια είναι η πρώτη λύση; Οι μεταχρονολογημένες επιταγές. Όπως και να τις χρησιμοποιήσει, υποθηκεύει το μέλλον και τα κέρδη του.

Α. Αν τις πάει στην τράπεζα, θα πληρώσει ένα σοβαρό ποσό ως αμοιβή και τόκους, πουλώντας με μικρότερο κέρδος. (Αν μάλιστα τις πάει απλά για να πάρει ένα σύντομο δάνειο και εμπλακεί στην ιστορία των «επιταγών που γυρνάνε και ποτέ δεν πληρώνονται», αργά ή γρήγορα κάποιος στην αλυσίδα θα «στραβοπατήσει» και θα τρέχουν όλοι οι υπόλοιποι.

Β. Αν με αυτές πληρώνει τους προμηθευτές του, θα πάρει πιο ακριβές τιμές από αυτές που θα είχε με πληρωμή μετρητοίς, πάλι μειώνοντας τα κέρδη του.

Η δεύτερη λύση: Τραπεζικός δανεισμός όταν ουσιαστικά μας καταστρέφει (δες εδώ τη σχετική ανάλυση)

Οι κακές επιλογές μετά το λάθος

Για όλους τους παραπάνω λόγους, οι περισσότερες δουλειές στην Ελλάδα καταλήγουν σε αδιέξοδο. Όταν δεν ξέρεις τα βασικά του επιχειρείν (και ούτε και σε νοιάζει να τα μάθεις), όταν νομίζεις πως θα δουλέψεις με πετσοκομμένα περιθώρια κέρδους και όταν έρθεις αντιμέτωπος με το κράτος, τη φορολογία και τις λοιπές δυσκολίες που σου επιφυλάσσει, τότε τα χρήματά σου θα τελειώσουν γρήγορα. Τι κάνουν οι περισσότεροι σε αυτή την περίπτωση;

1. Επενδύουν και άλλα λεφτά, για να στηρίξουν τη δουλειά, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη μετρητών, αλλά η αδυναμία κερδοφορίας με τον τρόπο που δουλεύουν. («Throwing good money on badmoney» το λέμε αυτό στην Κατερίνη, δηλαδή το να πετάς νέα ποσά χρημάτων πάνω από τα παλιά που ήδη χάθηκαν).

2. Παίρνουν δάνεια, υποθηκεύουν και την «υγιή» τους περιουσία, «για να το παλέψουν».

3. Φορτώνουν ακόμη περισσότερες επιταγές, «κλωτσώντας το τενεκεδάκι» παρακάτω και κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη την εξυγίανση και το κλείσιμο της επιχείρησης

4. Αρχίζουν τις «ομορφιές», τις «τόγκες» και τα «δαγκώματα» σε προμηθευτές, υπαλλήλους, συνεργάτες και πελάτες.

5. Αφήνουν πίσω υποχρεώσεις απέναντι στο δημόσιο και τις τράπεζες.

… και ρωτάω εγώ: Γιατί δεν σκέφτονται ότι απλά πρέπει να σταματήσουν να χάνουν λεφτά; Γιατί αφήνουν το πρόβλημα να φτάσει «στο αμήν» και να διαλυθούν οι ίδιοι οικονομικά (και συχνά οικογενειακά, κοινωνικά, ψυχολογικά κλπ); Από εγωισμό; Από άγνοια; Από την ελπίδα; Από τη σκέψη του «και τι άλλο να κάνω;»

Πανηγυρίζουν όταν η εκάστοτε κυβέρνηση ανακοινώσει ακόμη μία ρύθμιση ή παράταση. Όμως που ακριβώς τους βοηθά το να συνεχίσουν να συσσωρεύουν χρέη και να τα ρυθμίζουν σε πολλές δόσεις (δημιουργώντας και ένα ευρύτερο «τοξικό» επιχειρηματικό περιβάλλον)

Αν σήμερα σταματούσες και τραβούσες μία γραμμή, θα χρώσταγες ή θα είχες να παίρνεις;

Ποια είναι η καθαρή σου θέση;

Ρώτησε τους λογιστές που γνωρίζεις. Θα σου πουν ότι η πλειοψηφία των επιχειρήσεων στην Ελλάδα σήμερα χάνει λεφτά αν λειτουργήσει σωστά. Μπορεί και η δικιά σου να είναι μία από αυτές. Αν θέλεις, κάνε το τεστ, εύκολο είναι. Τράβα μία γραμμή τώρα, στο μέσο της χρονιάς ή όποτε νομίζεις εσύ και υπολόγισε τα λεφτά που έχεις, εκτίμησε ρεαλιστικά το στοκ και τον εξοπλισμό σου, μέτρα όλα όσα έχεις να παίρνεις και όλες τις υποχρεώσεις σου, σε προμηθευτές, δάνεια και άλλα. Θα προκύψει ότι έχεις να παίρνεις λεφτά, πληρώνοντας τα πάντα; Ή ότι χρωστάς; Ποια είναι η καθαρή σου θέση;

Μήπως για κάποιους αυτό είναι απλά αδύνατο;

Σε όλα τα παραπάνω υπάρχει ο αντίλογος: «Ηλία, αν προσπαθήσω να λειτουργήσω 100% νόμιμα, δηλώνοντας τα πάντα και πληρώνοντας όλα στην ώρα τους, δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλω ποτέ μου ένα ευρώ για την οικογένειά μου». Σωστά, ισχύει σε πολλές περιπτώσεις. Όχι τυχαία, υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες που είτε δουλεύουν στη μαύρη είτε απλά το σύστημα τους πέταξε εκτός αγοράς. Αυτοί κατάλαβαν με τον πιο επώδυνο τρόπο ότι η δουλειά τους δεν έβγαινε όπως πίστευαν.

Επιπλέον πολλοί άλλοι δεν ξέρουν / δεν θέλουν να ξέρουν / έχουν ξεχάσει ότι δεν βγαίνουν και χάνουν λεφτά αν πληρώσουν όλες τους τις υποχρεώσεις. Έχουν μάθει να λειτουργούν αγνοώντας σοβαρό τμήμα των εξόδων τους. Είναι αυτοί που θα τους ακούσεις να λένε ότι «μου έσκασε πρόβλημα από το πουθενά».

Μήπως δεν είναι στραβός ο γυαλός;

Μήπως αρμενίζουμε στραβά;

Έρχομαι λοιπόν και βάζω μερικά ερωτήματα:

  • Γιατί ο Έλληνας συνήθως τα καταφέρνει επιχειρηματικά σε μεγάλο ποσοστό στο εξωτερικό και όχι στην Ελλάδα; (πχ αν έξω πετυχαίνουν 4 στα 10 εγχειρήματα Ελλήνων, εδώ πετυχαίνουν πραγματικά 1 στα 10 ή λιγότερα). 
  • Μήπως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη γνώσεων από την οποία υποφέρουν πολλοί, αλλά το ότι ακόμη και οι πιο… γνωστικοί έχουν μεγάλη δυσκολία να τα καταφέρουν σε αυτό το περιβάλλον υψηλής φορολογίας και δεκάδων άλλων γραφειοκρατικών προβλημάτων;
  • Αν σήμερα μηδενίζαμε τα χρέη όλων και κρατούσαμε τα υπόλοιπα στοιχεία του προβλήματος ίδια, σε 10 – 15 χρόνια θα φτάναμε στο ίδιο σημείο (να χρωστάνε οι περισσότεροι και η πλειοψηφία των επιχειρήσεων να χάνουν λεφτά) ή τότε όλα θα ήταν καλά;
  • Το πρόβλημά μας είναι να συνεχίζουμε να ρυθμίζουμε οφειλές ή να αλλάξουμε το μοντέλο που τις δημιουργεί;
  • Αν δεν μπορεί να αλλάξει το μοντέλο (γιατί δεν θέλει η πλειοψηφία), μήπως θα έπρεπε να ψαχτούν περισσότεροι προς τα έξω; Αν αντί να ρίξει κάποιος 200.000 Ευρώ σε ένα εστιατόριο στην Ελλάδα και συχνά σε 5 χρόνια να χρωστάει και άλλα 100.000, μήπως θα είχε νόημα με αυτά τα λεφτά θα ανοίξει το ίδιο εστιατόριο κάπου αλλού στην Ευρώπη και σε 5 χρόνια να έχει πολλές πιθανότητες να αρχίσει να κτίζει μία μικρή περιουσία;

Χρειάζεσαι σοβαρή καθοδήγηση για την επιχειρηματική / επενδυτική σου δραστηριότητα;

Κάθε μήνα συμβουλεύω ως 3 άτομα ή εταιρείες που χρειάζονται «μία out of the box προσέγγιση»

Γράψε μου για να μιλήσουμε! (Η υπηρεσία αυτή έχει κόστος)

Εσύ έχεις κοιτάξει τον «οικονομικό σου εαυτό» στον «οικονομικό» καθρέφτη;

Έχεις πραγματικά ελέγξει αν η δουλειά σου βγάζει κέρδη μετά (όλων των) φόρων, δουλεύοντας «άσπρα»;

Αν όχι, μήπως θα ήταν χρήσιμο να αρχίσεις να σκέφτεσαι τι μπορείς να αλλάξεις;

Να ξαναδείς από την αρχή τη δουλειά σου με περισσότερη προσοχή;

Να ψάξεις τις λεπτομέρειες που σου διαφεύγουν;

Να επικεντρωθείς σε αυτό που κάνεις καλύτερα και έχει μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους;

Ή και να κλείσεις, κάνοντας κάτι άλλο, για να γλυτώσεις από μία επερχόμενη καταστροφή;

Είναι τόσο κακό τελικά να συνειδητοποιούμε την αλήθεια και να την αντιμετωπίζουμε, πριν πάθουμε κακό και καταστραφούμε;

ΥΓ. Πουθενά παραπάνω δεν αναφέρεται / υπολογίζεται η προσωπική αμοιβή του επαγγελματία – επιχειρηματία. Αν την υπολογίσουμε και αυτή, τότε τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα…

ΥΓ.2. Για κάποια από όλα αυτά τα θέματα θα μιλήσουμε και στη μεγάλη εκδήλωση που διοργανώνω τον Νοέμβριο στην Αθήνα: «Ελλάδα 2024, Επιχειρείν, Ακίνητα, Επενδύσεις».

Εσύ τι γνώμη έχεις;

Reader Interactions

Ilias P. Papageorgiadis

Ilias Papageorgiadis

Ο Ηλίας Π. Παπαγεωργιάδης είναι επιχειρηματίας και σύμβουλος επιχειρήσεων, με δραστηριότητα από το 1993, πολλά και πετυχημένα projects, έντονη κοινωνική δράση, ενώ έχει συγγράψει και 4 βιβλία.

Σχόλια_

  1. Αλέξανδρος αναφέρει:

    καλησπέρα Ηλία. είμαι καθηγητής σε σχολείο (οικονομολόγος, ΠΑΜΑΚ) αλλά έχω στήσει με την αδερφή μου μια αγροτική επιχείρηση παραγωγής λαχανικών για λαϊκή, που τώρα την τρέχει με τον άντρα της. συμφωνώ με τα περισσότερα από τα παραπάνω. αν η Γεωργία δεν ήταν ένας χώρος με κατεξοχήν μαύρα χρήματα, τα παιδιά δεν θα επιβίωναν ούτε μέρα. διαφωνώ μόνο με το θέμα της εκπαίδευσης που έβαλες. δεν φταίει μόνο η αριστερά για το χάλι της παιδείας. όλες οι πολιτικές δυνάμεις, στο συγκεκριμένο ζήτημα ,είναι απολύτως αγκυλωμενες. σαν παράδειγμα σου λέω πως το 40 % των ωρών διδασκαλίας είναι φιλολογικά κ θρησκευτικά. από ποια ειδικότητα να πάρεις ώρες κ να διδάξεις για επιχειρηματικότητα κ επενδύσεις. με εκτίμηση…

    • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

      Χαίρομαι που τα βγάζετε πέρα.

      1. Προσωπικά δεν έχω τίποτε με τα θρησκευτικά. Θα τα προτιμούσα λίγο πιο επεξηγηματικά στο να καταλάβουν τα παιδιά τι και γιατί πιστεύουμε ως ορθόδοξοι (έτσι ώστε όταν μεγαλώσουν να διαλέξουν αν συμφωνούν μαζί μας ή θέλουν κάτι άλλο στη ζωή) και προτιμώ τα παιδιά μας να μαθαίνουν πέντε πράγματα στο θέμα, παρά να βγαίνουν στην κοινωνία πρακτικά “εκτός θέματος”.

      2. Ούτε η φιλολογία με πειράζει, την οποία μαθαίνουν άνθρωποι σε όλον τον κόσμο ως βασική γνώση για τη ζωή.

      3. Τα δύο παραπάνω δεν αποτρέπουν το υπουργείο να προσθέσει ώρες επιχειρηματικότητας και επενδύσεων στα σχολεία (αν και δεν θα είχε με ποιους να τις διδάξει, μιας και η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών στις εκλογές τους δείχνουν να είναι εναντίον του ιδιωτικού τομέα).

      4. Το πρόβλημά μας με την αριστερά δεν είναι μόνο το κακό που άμεσα κάνει, αλλά και η έμμεση ιδεολογική της κυριαρχία, που εμπεδώνει στην κοινωνία τις χειρότερες δυνατές αρχές, αρχές που ακολουθούν και τα μεγαλύτερα κόμματα.

      Μεγάλη κουβέντα…

  2. Ντίνος αναφέρει:

    Είχα ατομική εμπορική επιχείρηση για 15 χρόνια στην Αθήνα. Έφτασα να έχω υψηλούς τζίρους μέχρι που ήρθε η κρίση και μειώθηκαν στο 10%. Έκλεισα με τεράστιο κόστος και ξενιτεύτηκα στα 50. Κατάφερα μετά από 10 χρόνια να ξεχρεώσω και να ορθοποδίσω. Όταν ακόμα με ρωτούν κάποιοι “πώς μπόρεσες να πάρεις την απόφαση να φύγεις” απαντώ ρωτώντας “πώς θα μπορούσα να ΜΗΝ πάρω την απόφαση να φύγω”. Λυπάμαι μόνο τα χαμένα χρόνια με 12 ώρες δουλειάς κάθε μέρα, μακριά από την οικογένεια, τους φίλους και τον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο για ψυχαγωγία, σωματική άσκηση και περαιτέρω καλλιέργεια δεξιοτήτων, και τις αμέτρητες νύχτες χωρίς ύπνο με το άγχος της επόμενης μέρας.

    Μακάρι να είχα διαβάσει αυτό το άρθρο 20 χρόνια πριν, ισχύει όμως πάντα το “η καλύτερη στιγμή ήταν πριν 10 χρόνια, η δεύτερη καλύτερη είναι τώρα”. Σε μια επιχείρηση χρειάζεται ωμή ειλικρίνεια και κόψιμο με το μαχαίρι ή και το αλυσσοπρίονο μιάς αρνητικής κατάστασης, οι αξιέπαινες και καλοπροαίρετες προσπάθειες αλλαγής μιάς κατάστασης που δεν μπορεί να αλλάξει οδηγεί μόνο σε μεγαλύτερη ζημιά και αδιέξοδο.

    • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

      Σας ευχαριστώ για το σχόλιο και χαίρομαι που βρήκατε τον δρόμο σας. Αν δεν σας πειράζει, θα το δημοσιεύσω και ξεχωριστά.

      Κάθε καλό εύχομαι

  3. Costas gassimos αναφέρει:

    Καλησπέρα Ηλία
    Δυστυχώς όπως τα λες είναι τα πράγματα .
    Έχω μια επιχείρηση τουριστικής εστίασης εποχιακή.
    Αναγκάζομαι να δουλεύω 30% μαύρα ώστε να μπορώ να ανταπεξέλθω στις οικογενειακές μου ανάγκες.
    Υπολόγισα ότι αν δούλευα 100% νόμιμα θα έμπαινα από μέσα και 15000€ το χρόνο.
    Με τις ηλεκτρονικές πληρωμές που εξαπλώνονται συνεχώς αυτό το 30%(μαυρα) που μας επιτρέπει να ζούμε δε θα είναι εφικτό στο μέλλον.
    Δε χρωστάω πουθενά αλλά έχω πάψει πλέον να κάνω και όνειρα.
    Είμαι 50 χρόνων και ήδη άρχισα να υπολογίζω τα έτη που μου απομένουν για σύνταξη.
    ΥΓ Είχα ασχοληθεί με το επιχειρείν -στο χώρο της εστίασης και πάλι-στο παρελθόν στη Ρουμανία και ατυχώς το εγκατέλειψα γιατί το είχα δει σαν αρπαχτή.δηλ τα κυρίως έσοδα στην Ελλάδα και ότι κάτσει από τη αγορά της Ρουμανιας ενώ θα έπρεπε να έχω κάνει το ακριβώς αντίθετο.
    Ευχαριστω για το χρόνο σου,συνέχιζε να μας διαφωτίζεις χωρίς ωραιοποιήσεις και παρωπίδες.

    • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

      Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και την ειλικρίνεια.

      Είμαι 46,5 χρονών και νιώθω ότι έχω μπροστά άλλα 20 – 25 χρόνια αποδοτικής δουλειάς (Θεού θέλοντος). Δεν καταλαβαίνω γιατί το προσεγγίζετε έτσι το θέμα.

      Συμφωνώ με το θέμα των φόρων που στραγγαλίζουν την επιχείρησή σας, από την άλλη θα ήθελα να σας πω και κάτι, χωρίς παρεξήγηση:
      – Πήγα πέρσι στη Σύμη, με τον αδερφό και την κόρη μου + δύο διαφορετικές ομάδες φίλων από τη Ρουμανία.
      – Και στις δύο φορές, τα πρώτα 2 βράδια πρότεινα εγώ τα εστιατόρια (του διάσημου Μάνου) και τις άλλες μέρες τους πρότεινα να δουν και τα υπόλοιπα στο νησί, να δοκιμάσουν κλπ. Δυστυχώς με εξαίρεση άλλο ένα εστιατόριο, σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις το φαγητό που προσέφεραν οι άλλοι ήταν ΠΟΛΥ υποδεέστερο, το service ΠΟΛΥ κακό, η προσέγγιση προς τον πελάτη ΠΟΛΥ λάθος.

      Είμαι Κατερινιώτης και σχεδόν με κοροϊδεύουν οι φίλοι μου αν τους πω ότι θα ήταν λογικό να έχουμε περισσότερα μαγαζιά με καλό service, κάτι που θεωρούν παράλογο και… ρατσιστικό εκ μέρους μου.

      Μήπως πρέπει να δούμε λίγο και το θέμα της οργάνωσης της δουλειάς μας και του πώς αντιμετωπίζουμε τον πελάτη μας; Υπάρχουν φορές που μελετώντας μία απαράδεκτη κατάσταση εστιατορίου διαπιστώνω πως με ελάχιστα χρήματα θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό, με ένα πλατύ χαμόγελο θα μπορούσε να μας κερδίσει με το καλημέρα, με μία αξιοπρεπή κουζίνα να βάλει γκολ, με 3 – 4 ακριβές επιλογές που δεν έχουμε ξανακούσει να μας κάνει να πληρώσουμε παραπάνω για να τις δοκιμάσουμε…

      Επειδή οι φόροι στην Ελλάδα δεν θα αλλάξουν, μήπως πρέπει να αλλάξει αυτός που θα συνεχίσει να επιχειρεί εδώ; Αν όχι, μήπως να πάει σε άλλη χώρα, να βγάλει εκεί χρήματα;

  4. Δημήτρης Τσέλα αναφέρει:

    Ηλία καλησπέρα. Αρχικα ενα εξαιρετικό άρθρο μπορώ να πω. Τρέχω μια μικρή επιχείρηση αυτήν την στιγμή στην Αθήνα καί δυστυχώς βιώνω σε μεγάλο βαθμό αυτά που γράφεις παραπάνω. 6 μήνες αφού άνοιξα την επιχείρηση κατάλαβα ότι πραγματικά δουλεύω για τους πάντες ( κράτος, πελάτες, προμηθευτές, πάγια έξοδα, ενοίκιο καταστήματος) καί στο τέλος ένα κομμάτι ψωμί και άμα…! Σκέφτομαι νά κλείσω άμεσα τό κατάστημα όσο καί νά με πονάει,καί νά φύγω εξωτερικό. Καλή τύχη στους υπόλοιπους….

    • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

      Καλησπέρα, Δημήτρη.

      Σε ευχαριστώ για το μήνυμά σου. Αλήθεια σου λέω, μακάρι να έκανα λάθος σε αυτά που γράφω και να ήταν αλλιώς τα πράγματα.

      2 φιλικές συμβουλές:
      Α. Δες αν μπορείς να αναδιοργανώσεις τη δουλειά, ανάλογα και με το αντικείμενό της.

      Β. Να μη σε πονάει αν φύγεις. Να σε πονάει αν μείνεις και καταστραφείς για να το παίζεις “αγωνιστής χωρίς αύριο”. Αν φύγεις έξω και βρεις τρόπο να πετύχεις με τις ικανότητές σου, τότε θα θυμηθείς τι σημαίνει να νιώθεις άξιος και ικανός για αυτά που πετυχαίνεις στη ζωή και η σχέση σου με την Ελλάδα θα γίνει μία σχέση αγάπης και πάλι, αντί να είναι η σχέση με τον τόπο της ταλαιπωρίας σου.

      Το χρωστάμε στον εαυτό μας και την οικογένειά μας να προσπαθήσουμε να πετύχουμε στη ζωή, ή τουλάχιστον να ηρεμήσουμε και να βρούμε την πραγματική μας αξία!

      • Δημήτρης Τσέλα αναφέρει:

        Καλησπέρα Ηλία.
        Αρχικά σέ ευχαριστώ πολύ για τις φιλικές σού συμβουλές,το εκτιμώ πάρα πολύ. Μάλλον τείνω προς την δεύτερη επιλογή.
        Θα ήθελα να σε ρωτήσω κάτι σε παρακαλώ.
        Σκέφτομαι να ασχοληθώ με τό Digital marketing επαγγελματικά. Οποιαδήποτε άποψη η φιλική συμβουλή θά ήταν πολύτιμη.

        Σέ ευχαριστώ καί πάλι για τόν χρόνο σου.

      • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

        To digital marketing είναι κάτι πολύ σχετικό τη σήμερον ημέρα. Η μεγάλη πλειοψηφία των επαγγελματιών του είδους μένουν στην επιφάνεια, προσφέρουν “συζητήσιμες” υπηρεσίες και συνήθως οι περισσότεροι πελάτες τους είναι δυσαρεστημένοι.

        Για το θέμα θα γράψω αναλυτικότερα το 2022, όμως θα σου πρότεινα συνοπτικά:
        – Κάνε πολύ καλά σεμινάρια / αφιέρωσε εκατοντάδες ώρες στο να μάθεις πολύ καλά τη δουλειά, τα σωστά εργαλεία κλπ
        – Δημιούργησε ένα πακέτο υπηρεσιών basic, όπου θα εξηγείς με εντιμότητα τι καλύπτει, μην υπόσχεσαι λαγούς με πετραχήλια, θα γυρίσει μπούμεραγκ
        – Δώσε εναλλακτικές υπηρεσίες με συμπληρωματικό κόστος, για να ξέρει κάποιος την αμοιβή σου για κάτι πολύπλοκο
        – Το πιο σημαντικό: Διάλεξε ένα τμήμα της αγοράς και προσπάθησε να εξειδικευτείς σε αυτό, για να σε μάθουν ότι είσαι ειδικός στη συγκεκριμένη υποκατηγορία.

        Καλή επιτυχία!

  5. Γαβριήλ Κ. αναφέρει:

    Ηλία μου συγχαρητήρια για τα κείμενά σου και για τη γλαφυρή γραφή σου!
    Πολύ ωραίο θέμα για προσεχή ανάλυση θα ήταν και η κοστολόγηση που εκ πείρας θεωρώ πως δεν κατέχει ούτε το 1% των επιχειρούντων στη χώρα μας………

  6. Κωλετσης Παναγιώτης αναφέρει:

    Μπράβο Ηλία είμαι συνταξιούχος πλέον αλλά πολλα από αυτά που γράφεις τα έχω περάσει
    Το χειρότερο όμως κακό είναι ότι πολλοί λίγοι ασχολούμαστε με τέτοια προβλήματα και πολλοί λιγότεροι τα διαβάζουν
    Το fb είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας και βλέπεις πως δουλεύει το ελληνικό μυαλό
    Πάντως η μεγαλύτερη καταστροφή έρχεται από το ελληνικό σχολείο χαμένα Χρόνια και ταλεπωρεια χωρις ουσία για τα παιδιά
    Εάν δεν γίνει κάποια ριζική αλλαγή στο σχολείο ελπίδα δεν υπάρχει

    • Ilias Papageorgiadis αναφέρει:

      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Ακριβώς, πλέον το πρόβλημα ξεκινάει από τα σχολεία, αλλά και από τη “ραγιαδίστικη” λογική κάποιων να αποδέχονται ότι το λογικό είναι αυτό που ζούμε και όχι αυτό που υπάρχει σε δεκάδες άλλες χώρες

Διατυπώστε την άποψη σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Θέλεις να λαμβάνεις τα κείμενά μου απευθείας στο email σου;

Με ένα newsletter κάθε εβδομάδα. Επίσης θα πάρεις με προτεραιότητα τα υπό έκδοση e-books μου.

Με την εγγραφή σου συμφωνείς στην Πολιτική Τήρησης Απορρήτου του blog μου